söyle kimsin?


Söyle kimsin?
Bana yasaklı bu kokun
Hangi cennetin meyvesinden
Sen hangi Tanrı’nın mükafatısın
Söyle, bin secde etsin bu eğilmez başım
Ya da hangi cehennemsin böyle içimi yakan
Sana ulaşmak için meyh edeyim dünyayı da
Ayık gezmeyeyim
Daha fazlasını da bekleme benden
Varsa bir günahım kendime
Tanrım, sen sevaplarımı bağışla, günahlarımı kabul et.
Gözyaşlarımı akıttığım içimden seni soran sesim ağlıyor
Dudaklarımın kenarına sıkıştırdım da tebessümü
Seni yazan dizelerim titriyor.
Ben meğer gönlünü dahi kullanmayı bilmeyen aczmişim
Yürek mühendisleri şairlerin şiirlerini kılavuz ettim kendime
Şimdi hangi dizenin arkasında sır diye sussam seni.
Umutla beklemek seni, müthiş!
Fakat umudu her defasında yazgısına takılıp tökezleyen ben
Tanrı’nın acıyla çizdiği bir insan resmi gibi çakılı kalmışım
Yaşam galerisinin duvarında.
Bakanlara kederi nasıl estetik göstermişim. Ne hoş!
Gürültülü hüzünlerle yüreğimi kabartıp
Parmak uçlarımda ağır ağır geçip giden ben.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yabanci

YABANCI Yağmur yağıyordu, pencerenin yanında divanda annemin çeyizinden kalma yaldızı sönmüş kırmızı yorganı üzerime sıkıca örtmüş yatıyordum. Annem odaya girdi. Belinde yine koyu renk peştamal gibi şal bağlıydı, ayağında şalvarı, yüzünün yarısına kadar yazmasını dolamıştı. Elindeki odunu sobaya atarken bana dönüp “Zeynep nasıl oldun kızım.” dedi. Annem hastayım diye okula yollamamıştı. Sağ elimi yorganın altından çıkarıp iki defa nazlanarak “öhö öhö”  yaptıktan sonra “İyiyim” dedim. Sobanın üzerindeki sütü karıştırırken “Hah! Aferin sana. Süt kaynayınca, süt de içsin kızım.” dedi. Kepçe ile sütü karıştırmaya devam ederken dalgın gözlerle: “ Allah dışarda kalan kullarına yardım etsin çok fena yağıyor.” dedi. Yattığım yerden doğruldum, pencere camına vuran yağmur damlalarını izlerken, sobada harlanan ateşin sesine vokal yapan yağmura kulak kesildim. Ben kendimi kaptırmışken tam ablam göründü kapıdan. O da sobanın yanındaki mindere ilişti. “ Nasıl oldun ablacım.” dedi. “...
Devamı

Son oyun

 Farkına varamadığımız "son"lar, bizim eşiklerimizdir. Mesela, çocukluğumuzun bitişi, akşam olduğunu fark etmediğimiz o son saklambacımızdır. Sahi ya! Son saklambaç oyunumuz diye bir gerçek var hayatımızda. Bir türlü unutamadığımız büyük aşkımız! Birden farkına varırız, uzun zamandır onu düşünmeden uykuya daldığımızı, artık onu gözetlemediğimizi... Ama nasıl ve ne zaman unutuldu, o, unutulmaz olan. Ne ara pazarlığını yaptık bunun. Gerçek acılarımızı, suni sevinçlerimize sattık. Onun da çoğunu tükettik zaten. Ömrün geriye kalan büyük bir kısmına donuk ümitsizliklerimizi yetirmeye çalıştık. Sonuç ne peki? O klasikleşen söz : "yetmedi, yetiremedim!" Robotlaşan insan bedenimizde, demir parmaklık ardında yaşamaya mahkum ettiğimiz, cinnete kesik ruhlarımız, bunca ağır cezaya rağmen yine de iyi var oldunuz. Çabanıza sağlık...
Devamı

Yansımalar 1

 Yitik yarımı ya da yaramı aramak için çıktığım yolda bendeki yarımı yitirdim. Anladım ki insan hep eksik olandır. Her defasında yenisini bulup nihayetinde yine onsuz kalandır. Çıktığım bilgi yolunda nedenler nasıllar çatlağından sızan maneviyat kaybına uğradım. Sorularla başlayıp başka bir soruya vardım: " nerde artık masumiyet, nerde o eski sevmeler". Aklım kutsiyet putlarına saldırırken çıkan zelzelede kalbimin inancı başına yıkıldı. Bu meşakkatli yolda yorgun düştüğüm bir anda inanmak istediğim bir kolda huzurlu bir nefese karşılık arzularımı da kaptırdım. İnancımdan sonra inanca istencimi de yitirmiş halde, çalınmış arzularımın peşine düştüm. Hepsi paramparça, ayrı ayrı kollara dağılmış. her koldan aldığım bir parça arzu ile kendimi yeniden biriktirmek istedim. Fakat çoğalırken eksilmeye devam ettim. Elimde hiç de masum olmayan hazlarla kalakaldım. Kimdim yola çıktığımda, kime doğru seğirdim, nereye ya da kime vardım. İşte bu muamma dehlizinde dalıp durdum. Çok bilmek, d...
Devamı