Aklın Bekleme Odası


 İnsanın sırrı olmalı ve sırrını açık etmemeli. Kendi sırrında istirahatini sürdürmeli. Bu sır, kişinin sandığı kadar melun dahi olsa, onu dış dünyadan ve insanların kibrinden koruyacak, yegane sığınak olacaktır. Ne zaman ki insan o mağaradan çıkmak isterse, önce yalancı bir ışık gözlerini kamaştıracak ve gecenin ilerleyen saatlerinde onu bir başına karanlıkta bırakacaktır. Sırrın kederi, yerini  yalnızlığın kaygısına bırakacak. İnsan keder gibi derin bir duyguyla kaygı denen müphemliği değiştirecek böylece. Hata yapmanın insanlaştiran hazzı , bir kere damarlarından girmiştir artık. Onu tüketen bir uyuşturucu gibi her hatanın başta verdiği hazzın peşinden koşacak. Onu tükettiğinin farkında olarak ama bir umut kırıntısı peşinde sürünerek. Bu yüzden değil miydi zaten; pandoranin kutusundan çıkan son kötülüktür "umut". Bazen düşünüyorum da; bizi cennetten eden yasak meyve de "umut" olmasın sakın ? Zira en çok umutluyken kendimi dünya sürgününde hissediyorum. "Bitti bitecek", " oldu olacak" ile bileyip hayatımızı, bıçak sırtında yaşam sürünüyoruz. Ah! Yine bir bekleyiş içinde bu seslenişler bile: "geldi gelecek!".

Bu bekleyiş içinde aklımın tenhaliginda yankılanan o ses:Olmak ya da olmamak ! İşte bütün mesele, bundan ibaret kalamayışımızda. Bir de, hep yeni baştan başlayışlarımız ile varoluş çabalarımız yok mu? Bizim tek miladımız, doğmak değil ki; bir de hatalara hicretlerimiz ile yeniden varoluşlarımız vardır. Yeni baştan başlamak! Her öldüm sanıp ölemeyişlerimizin sancısı ile yeniden doğuşlarimiz. Tabi bu defa defoludur iyi niyetlerimiz, daha az güveniriz, daha çok yalnızız ama hep yaşamdan kopamayarak her şeye rağmen yaşamak isteriz. Sonuç olarak: Olmak ya da yeni baştan başlamak! İşte bütün mesele bu ! 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yabanci

YABANCI Yağmur yağıyordu, pencerenin yanında divanda annemin çeyizinden kalma yaldızı sönmüş kırmızı yorganı üzerime sıkıca örtmüş yatıyordum. Annem odaya girdi. Belinde yine koyu renk peştamal gibi şal bağlıydı, ayağında şalvarı, yüzünün yarısına kadar yazmasını dolamıştı. Elindeki odunu sobaya atarken bana dönüp “Zeynep nasıl oldun kızım.” dedi. Annem hastayım diye okula yollamamıştı. Sağ elimi yorganın altından çıkarıp iki defa nazlanarak “öhö öhö”  yaptıktan sonra “İyiyim” dedim. Sobanın üzerindeki sütü karıştırırken “Hah! Aferin sana. Süt kaynayınca, süt de içsin kızım.” dedi. Kepçe ile sütü karıştırmaya devam ederken dalgın gözlerle: “ Allah dışarda kalan kullarına yardım etsin çok fena yağıyor.” dedi. Yattığım yerden doğruldum, pencere camına vuran yağmur damlalarını izlerken, sobada harlanan ateşin sesine vokal yapan yağmura kulak kesildim. Ben kendimi kaptırmışken tam ablam göründü kapıdan. O da sobanın yanındaki mindere ilişti. “ Nasıl oldun ablacım.” dedi. “...
Devamı

Son oyun

 Farkına varamadığımız "son"lar, bizim eşiklerimizdir. Mesela, çocukluğumuzun bitişi, akşam olduğunu fark etmediğimiz o son saklambacımızdır. Sahi ya! Son saklambaç oyunumuz diye bir gerçek var hayatımızda. Bir türlü unutamadığımız büyük aşkımız! Birden farkına varırız, uzun zamandır onu düşünmeden uykuya daldığımızı, artık onu gözetlemediğimizi... Ama nasıl ve ne zaman unutuldu, o, unutulmaz olan. Ne ara pazarlığını yaptık bunun. Gerçek acılarımızı, suni sevinçlerimize sattık. Onun da çoğunu tükettik zaten. Ömrün geriye kalan büyük bir kısmına donuk ümitsizliklerimizi yetirmeye çalıştık. Sonuç ne peki? O klasikleşen söz : "yetmedi, yetiremedim!" Robotlaşan insan bedenimizde, demir parmaklık ardında yaşamaya mahkum ettiğimiz, cinnete kesik ruhlarımız, bunca ağır cezaya rağmen yine de iyi var oldunuz. Çabanıza sağlık...
Devamı

Yansımalar 1

 Yitik yarımı ya da yaramı aramak için çıktığım yolda bendeki yarımı yitirdim. Anladım ki insan hep eksik olandır. Her defasında yenisini bulup nihayetinde yine onsuz kalandır. Çıktığım bilgi yolunda nedenler nasıllar çatlağından sızan maneviyat kaybına uğradım. Sorularla başlayıp başka bir soruya vardım: " nerde artık masumiyet, nerde o eski sevmeler". Aklım kutsiyet putlarına saldırırken çıkan zelzelede kalbimin inancı başına yıkıldı. Bu meşakkatli yolda yorgun düştüğüm bir anda inanmak istediğim bir kolda huzurlu bir nefese karşılık arzularımı da kaptırdım. İnancımdan sonra inanca istencimi de yitirmiş halde, çalınmış arzularımın peşine düştüm. Hepsi paramparça, ayrı ayrı kollara dağılmış. her koldan aldığım bir parça arzu ile kendimi yeniden biriktirmek istedim. Fakat çoğalırken eksilmeye devam ettim. Elimde hiç de masum olmayan hazlarla kalakaldım. Kimdim yola çıktığımda, kime doğru seğirdim, nereye ya da kime vardım. İşte bu muamma dehlizinde dalıp durdum. Çok bilmek, d...
Devamı